HairSnip.com

Het duurde een week voor er iets gebeurde. De schilder had nog niets persoonlijk van de prinses gehoord, het was nog maar iets kleins. Hij hoorde het toevallig, maar het deed hem glimlachen. Die vrijdagavond was er een première in de schouwburg van de grote stad geweest, waar ook de prins en de prinses waren uitgenodigd. Toen ze op de rode loper liepen had iemand, een journalist, iets geroepen over hoe mooi ze eruit zag en hoe geweldig haar haar zat. De prinses was volkomen doorgeslagen, had de journalist overstuur allerlei scheldwoorden toegeschreeuwd en daarna was ze volledig geëmotioneerd teruggevlucht in de limousine en zonder de prins vertrokken die verbijsterd was achtergebleven.

De spanning was ook voor de schilder ondraaglijk. Hij wist dat hij veel had losgemaakt bij de prinses, maar ze was zó labiel dat ook zijn lot nog twee kanten uit kon gaan. In de week erna verschenen er allerlei speculatieve berichten in roddelbladen, maar ook in de gerenommeerde pers: ‘de prinses zou een zenuwinzinking hebben gehad’. ‘Het huwelijk van de prins en de prinses stond op springen’. ‘De prinses had heimwee naar haar oude leven’. ‘De prinses zou gefrustreerd zijn door het suffe imago van haar prins’. Eén blad suggereerde ronduit dat hij haar seksueel niet kon bevredigen. Onder het volk werd de roep om de monarchie meer vrijheid te geven groter, de prinses was, misschien wel meer dan de prins, enorm geliefd. De schilder had zeker niet alle bladen gelezen, maar hoopte oprecht dat de prinses tot rust zou komen. En stilletjes genoot hij ervan dat behalve de prinses hij de enige was die wist wat er aan de hand was.

Het was de derde week na het tweede bezoek van de prinses. Het een donderdagochtend vroeg begin maart. De schilder was net wakker en maakte juist aanstalten om een kleine opdracht af te gaan ronden, toen hij een auto voor zijn deur hoorde stoppen en een portier hoorde dichtslaan. Hij liep naar de deur en zag in de straat een dure, rode sportauto en op zijn bordes, met zonnebril en regenjas de prinses.

Snel deed hij de deur open. Nog sneller stapte de prinses de hal binnen, ze duwde zelf de grote deur dicht. Ze keek verwilderd maar vastbesloten. ‘Ik ben gevlucht. Ik moest hier komen zónder lijfwacht! De premier staat me niets toe. Hij heeft hen opdracht gegeven elk schandaal te vermijden. Ze zullen me nu wel aan het zoeken zijn’. Ze haalde snel en opgewonden adem. ‘U had gelijk,’ vervolgde ze meteen. ‘ik heb een besluit genomen’. De schilder fronste zijn wenkbrauwen, vragend. ‘U moet weten… eh…’, stotterde de prinses, ‘u hebt veel losgemaakt door uw eh… schilderij. Volgende week… ‘, ze aarzelde even. ‘volgende week is de trouwdag van eh… mij en mijn man, de prins’. De schilder knikte. ‘Ik heb besloten hem te verrassen met uw schilderij. Ik koop het’. De schilder wilde zeggen: ‘dat is mooi’, maar ze brak hem af. ‘Maar ik wil meer dan dat… ik wil hem het schilderij geven, maar meer… ook mijzelf. Ik wil daarom die avond ook exact zo eh… gekleed als op uw schilderij eh… een nieuwe start met hem maken’. Ze werd emotioneel: ‘De premier, die houten klaas, met zijn freakerige KGB-lijfwachten kan de boom in! Ik weet zeker dat mijn man de prins het mooi zou vinden.. dat hij mij mooi zou vinden… op die manier… Dat is het enige wat telt. U moet weten dat ik écht van hem houd, en hij, de prins, van mij. We zijn gelukkig. Maar ons leven… ons leven aan het hof is soms zo… zo beklemmend. En dan verlang ik terug naar de passie eh… van toen…’ Verward onderbrak ze zichzelf: ‘Geen tijd nu; ik moet gaan. U moet het regelen! Ik kan niets doen. Regelt u die eh… kleding en eh… een kapper… zelfs die wijn. Alstublieft’. Haar toon werd smekend en wanhopig keek ze de schilder in de ogen. De schilder knikte alleen maar. Ze omhelsde hem snel. ‘Bedankt!’ Ze trok de deur open. Een moment later was ze verdwenen in de snelle rode auto.

Het was precies een week later. De middag van de trouwdag van de prins en de prinses. Buiten scheen een waterig zonnetje. De schilder keek zijn atelier rond. Al zijn schilderspullen waren naar de zijkant geschoven. De zware gordijnen aan de voorkant van het atelier waren dicht. In het midden stond het grote doek en de houten stoel, precies goed voor zijn doel. Het laken dat eerst over het grote schilderij had gehangen hing nu aan het plafond, als provisorisch kleedscherm. Op een andere ezel stond een grote spiegel. De schilder keek naar de anderen in de kamer, de kapper en de kleermaker. Zorgvuldig had hij gezocht naar de juiste mensen. In het diepste geheim had hij ze verteld wat er ging gebeuren. De homofiele kapper kende hij uit de salon waar hij zelf jaren kwam. De man was goed, misschien wel de beste kapper van de grote stad, alleen praatte hij teveel vond de schilder. Maar over de prinses zou hij zijn mond houden. De jonge Turkse kleermaker uit de binnenstad kon toveren met stoffen. Ze hadden samen gezocht, de schilder en de kleermaker, tot ze exact hadden gevonden wat ze zochten, een fijne japon zoals op het schilderij. Het satijn glansde en het sierlijke gaas voelde chique en duur. De maten waren een beetje een gok geweest, maar dat zou voor de kleermaker geen probleem zijn. Hij had de japon al een beetje vermaakt zodat de split nog hoger viel, net zo hoog als op het schilderij. De schoenen waren gemakkelijker geweest. Het kon nauwelijks toeval zijn maar precies zulke mooie zwarte stiletto’s als op het schilderij waren te koop bij de eerste damesschoenenzaak die ze binnenliepen. De verkoopster had wel vreemd gekeken toen ze alle beschikbare maten meenamen, maar ze had geen vragen gesteld. Hogere hakken had de schilder nog nooit eerder gezien, en hij vroeg zich af of de prinses erop kon lopen. En tenslotte stond op de tafel in de hoek van het atelier een doosje met een dure platina diadeem en oorhangers en een doos met wijn. Die had de schilder zelf uitgezocht. Hij had zijn tweede opdracht volbracht.

De oude deurbel in de hal klingelde. Snel liep de schilder naar de deur en deed hem open. De prinses kwam snel binnen, duwde de deur dicht en zuchtte van verlichting. ‘U bent alleen, hoogheid?’, vroeg de schilder. ‘Ja, het is me gelukt’, antwoordde de prinses hijgend. ‘En dit keer gaan ze me de komende uren niet zoeken… ze liggen heerlijk te slapen. Met dank aan de apotheek natuurlijk’, voegde ze er met een glimlach aan toe. Ze was zichtbaar opgewonden. Ze liepen naar het atelier. Daar stelde de schilder haar voor aan de kapper en de kleermaker. ‘Uwe Hoogheid, begon de kapper. ‘Alsjeblieft, zullen we voor één keer, voor één avond stoppen met dat ‘hoogheid’-gedoe, alsjeblieft?’ Ze sprak het woord alsjeblieft zo zachtjes en smekend uit, dat de schilder zich meteen het doel van vanmiddag realiseerde: de prinses wilde even niet alleen prinses zijn, maar veel meer dan dat: zichzelf. Ook de anderen leken dat te begrijpen, De schilder had de juiste mensen uitgekozen, de stijfheid verdween en het werd even later zelfs gezellig. Terwijl de schilder voor elk een wijntje inschonk schaarden de prinses, de kapper en de kleermaker zich bewonderend rond het schilderij. De prinses werd zichtbaar opgewonden door de details en praatte ineens honderduit over waarom ze het zo mooi vond, hoe ze verwachtte dat het zou worden en hoe haar man, de prins zou reageren. De kapper en de kleermaker op hun beurt vonden het heerlijk om zo, ongedwongen over haar en stoffen te praten en stimuleerden haar in haar opgewondenheid. Het glas van de prinses was snel leeg en met snelle ademhaling en fonkelende ogen keek ze hen aan en zei: ‘nou, zullen we dan maar?’. 

Achter het laken kleedde de prinses zich uit. Ze geneerde zich niet voor de drie mannen, die ze volledig vertrouwde met het doel van nu voor ogen. De kleermaker schoof mooie, zwarte lingerie onder het laken door, met fijne diamantjes in het gaas verwerkt. Ze trok het aan en kwam achter het laken vandaan. De drie mannen, inclusief de homo, stonden ondanks alles wat ze wisten en verwachtten toch verbijsterd naar haar te kijken. De prinses was écht de mooiste vrouw van het land. Nu al. En wat ging er nog komen in het komende uur. De lingerie sloot mooi om haar heupen en haar stevige volle borsten. De kleine steentjes flonkerden betoverend op de zachte zwarte stof. Sommige delen van de stof waren van halftransparant gaas, het kleine slipje was extra sexy: door de doorzichtige stof kon je zien dat de prinses zich zorgvuldig had gladgeschoren. De prinses ademde diep en genoot zichtbaar. De kleermaker ging verder en gaf het negligé aan. De zwarte japon viel schitterend rond het mooie lichaam van de prinses, het satijn glom en het doorschijnende zachte gaas bood spannende doorkijkjes op precies de goede plekken. De prinses ging lachend op de stoel zitten, in dezelfde houding als op het schilderij terwijl ze in de spiegel keek hoe ze eruit zag. De japon viel open, langs de split en haar mooie lange been viel helemaal vrij, je kon nét het begin van haar bil zien. De schilder schonk nog een keer in terwijl de kapper het kaplaken pakte. De ogen van de prinses smachtten, ze haalde opgewonden adem terwijl ze gespannen naar haar portret op het schilderij keek.

‘Bent u er klaar voor?’, vroeg de kapper, terwijl hij nog maar net ‘hoogheid’ kon inslikken. ‘Ja, ik ben er klaar voor, ik weet het zeker. En zeg alsjeblieft geen ‘u’ meer’. De kapper begon het lange blonde haar van de prinses te kammen, tot het helemaal recht hing. Weet u.. eh je… het echt zeker? vroeg de kapper nog eens terwijl de schilder de prinses haar wijnglas bood. ‘Ja, alsjeblieft!’, hijgde de prinses, ‘alsjeblieft, vraag het me niet meer, maar knip me, knip mijn haar!’ Haar volle borsten gingen snel op en neer onder de kapperscape. De kapper pakte zijn schaar en zette die op de kaak van de prinses. Hij keek naar het schilderij, en deed toen de schaar nog iets hoger, iets boven de kaak en knipte. Toen de eerste lok van haar lange blonde haar in de cape viel welde er plots een snik in de prinses naar boven. Plotseling stonden haar ogen weer vol tranen, haar wangen werden weer nat, terwijl haar schouders schokten van opwinding. ‘Ik heb … ik heb hier zo naar verlangd!’ riep ze uit. De schilder, de kapper en de kleermaker keken elkaar aan en knikten begrijpend. De kapper ging door. Soepel bewoog hij zich knippend rond de prinses die snel haar lange haren bijna kwijt was en alleen nog een korte sexy boblijn had. Elk haartje knipte de kapper exact even lang af als het vorige, precies zoals op het schilderij. Het mooie blonde haar viel bot en recht op de mooie jukbeenderen van de prinses. Op de grond lagen al snel grote bossen blond haar. Toen de kapper even stopte wapperde ze even met haar nieuwe korte koppie terwijl de haartjes in het rond vlogen. ‘O wat heerlijk!’ riep ze uit, ‘dit had ik veel eerder moeten doen’.

Toen pakte de kapper de tondeuse. ‘Klaar voor fase twee, prinses?’ vroeg hij met plagende stem. De prinses keek naar het grote schilderij, naar de kortgeschoren rechterkant van het hoofd van de geschilderde prinses op het doek en slikte. Even haalde ze diep adem. Toen zei ze: ‘ga je gang, maar langzaam alsjeblieft’. De kapper zette de tondeuse op de nek van de prinses. Langzaam bewoog het zoemende apparaat omhoog. Een fijne regen van korte haartjes viel op de grond. De schilder keek naar de prinses die nu met gesloten ogen als in extase leek. Wat zou er volgende week in de kranten staan over haar? Of in de boulevardbladen? Het zou een rel worden van de bovenste plank. De prinses leek het niet erg meer te vinden. Volledig rustig zat ze op de stoel terwijl de kapper het laatste opzetstukje van de tondeuse verwijderde. Het koude staal van het apparaat deed de prinses even sidderen. De kapper schoor zoemend rond haar rechteroor en een brede glimlach verscheen om haar mond. ‘We zijn bijna klaar, schoonheid’, zei de kapper, die vergeten leek tegen wie hij sprak. ‘Nog heel even de onderkant met een beetje scheerschuim en het mes.’ Met een doek veegde hij de onderkant van de nek en de nu vrijwel kale rechterkant van het hoofd van de prinses droog. Hij maakte de kapmantel los.

De prinses deed haar ogen open en keek in de spiegel. Haar mond zakte heel langzaam open toen ze zag hoe het geworden was. Ze leunde voorover en staarde diep in haar eigen ogen, haar hoofd rustend op haar handen. Haar ogen leken groter dan ooit nu al het lange blonde haar verdwenen was. In haar linkerooghoek verscheen weer een dikke traan, die langzaam naar beneden rolde. Ze bewoog haar rechterhand naar haar nek en voelde. Ze voelde aan haar blote rechter oor, en wreef langzaam over de kale roze huid schrapend langs de stoppeltjes naar boven, waar het haar een dun vachtje werd. Weer wreef ze over haar kaalgeschoren nek en hapte naar adem. Ze pakte het glas wijn en sloeg het in één keer achterover. ‘En nu maken we het af’, zei ze. De kapper pakte een beautycase en begon de prinses mooi op te maken, met veel zware mascara en donkere lippenstift. De kleermaker pakte de schoenen, paste ze en maakte ze vast. Toen pakte de schilder het doosje met de tiara en de oorhangers. Nu de lange haren verdwenen waren kon je de oren van de prinses goed zien. De hangers waren stijlvol en elegant en stonden fantastisch bij de combinatie van het korte blonde haar met de zwarte japon.

De prinses wilde gaan staan. ‘Wacht!’ zei de schilder, ‘We hebben nog één cadeautje. Van ons drieën’. De homofiele kapper giechelde een beetje zenuwachtig. De prinses keek verrast op en pakte een klein doosje aan. Ze maakte het open en zag op een kussentje een kleine platina neuspiercing met een heel fijn diamantje. Het was een schot in de roos, ze lachte stralend en omhelsde de schilder terwijl ze hem diep in de ogen keek ‘Bedankt!’ zachtjes voegde ze er aan toe: ‘alweer’. De kapper pakte een naaldje, steriliseerde hem en boorde een klein gaatje in de neusvleugel van de prinses. De neuspiercing viel alleen op door het flonkeren van het kleine diamantje en paste perfect bij de tiara en de oorhangers. ‘We hebben nu alleen één probleem’ zei de schilder en hij pakte een fijn penseeltje met een klein beetje verf, en zette voorzichtig een minuscuul stipje op de neusvleugel van de prinses in het schilderij’. Ze lachten, de kapper het hardst van allemaal.

De prinses ging staan. Ze wankelde even op de hoge stiletto’s, maar vond snel haar evenwicht. Ze leek wel tien centimeter groter. Toen ging ze naast het schilderij staan. Ze was een exacte kopie geworden van de prinses zoals de schilder geschilderd had. Ze was oogverblindend, onaards elegant. Een echte prinses. De wijn had ervoor gezorgd dat ze inmiddels duidelijk aangeschoten was. Maar ze was niet dronken. Ze was mooi en zwoel, het blonde rechtafgeknipte korte haar aan de linkerkant benadrukte haar sierlijkheid en stijl. Maar als ze haar hoofd naar links draaide werd je keel dichtgeknepen, en besefte je de wildheid en ongetemdheid van deze prinses. Haar oogleden vielen een heel klein beetje dicht: ze had genoten van het knipfeest.

De prinses bedankte de schilder, de kapper en de kleermaker intens. Ze liet een klein tasje achter met daarin een rijke beloning voor elk. Nog één keer keek ze de schilder aan. ‘U hebt mijn leven veranderd! Heel, heel, heel erg bedankt!’ Ze juichte en snikte tegelijk terwijl ze de schilder omhelsde. ‘Bedankt’.

Het was het eind van die middag toen de prins werd uitgenodigd in zijn werkkamer. ‘Uwe hoogheid wordt uitgenodigd een cadeau in ontvangst te nemen van uw vrouw, de prinses’, zei een stijve lakei. De prins keek naar de wand tussen het grote kabinet en de haard. Aan de muur hing een doek van twee bij twee meter, afgedekt door een groot laken. ‘Waar is mijn vrouw, de prinses?’, vroeg de prins. De lakei slikte even. ‘Zij is in de Koninklijke slaapkamer, hoogheid, en nodigt u uit na het ontvangen van dit cadeau naar haar toe te komen’. De prins knikte, haalde een beetje vervreemd zijn schouders op, en lachte. ‘Zullen we dan maar?’ Hij trok aan het laken. ‘O …. O, mijn God!’, riep hij uit. Even viel hij stil en toen begon hij weer: ‘O…. de prinses, haar haar, wat… o mijn God…. helemaal kaal, ik, wat … wat mooi! ik… wat is ze mooi…’. Hij kwam niet meer uit zijn woorden. Hakkelend en stotterend keek hij naar de lakeien die volledig bevroren, verbouwereerd naar het doek keken. Toen rende de prins de deur van de kamer uit, de hal in naar de andere kant van het paleis waar de slaapkamer was.

De prinses zat op het kleine krukje aan haar kaptafel toen de prins de deur opendeed. ‘Lieverd’, stamelde hij, ‘wat…, mijn God, je haar, je hebt het écht gedaan, en oh… het volk, …wat zullen ze denken?…en’. Hij zakte op zijn knieën, naast haar op de grond en streelde haar lange mooie benen. ‘Mijn God, wat heb je gedaan?… je haar, je lange blonde haar… helemaal eraf, helemaal kaal, je nek! oh… en een piercing!….wat …. Mijn G…‘De prinses keek haar prins zwoel en smachtend aan. Ze legde haar vinger op zijn lippen en zei ‘ssssssst…. stil maar mijn prins…. stil maar…. vind je het mooi? ‘ De prins kalmeerde een beetje. Hij legde zijn hand in de kaalgeschoren nek van zijn vrouw, de prinses en zoende haar diep en intens. ‘Ik…. ik wist dat je het leven miste. Je was jezelf kwijt, hier in dit stijve paleis… nu heb je je weer teruggevonden…’ De prins haalde diep adem en rechtte zijn rug. Hij keek zijn vrouw, de mooie prinses, diep in de donker opgemaakte ogen. ‘Mijn zegen heb je schat. Ik leg het morgen wel uit aan die hark van een premier. Maar ik denk dat volgende week elk mooi meisje uit het volk met hetzelfde sexy kapsel rondloopt…. Mijn God, jij durft… wat ben je mooi, wat ben je mooi! Prinses!’ Ze nam een slok wijn, zo uit de fles en kleedde eerst hem uit, en toen zichzelf, langzaam en sierlijk en al zoenend kroop ze op hem op het bed…

En ze leefden nog lang en gelukkig!

En de mooie meisjes van het land? Die hadden binnen een maand allemaal hetzelfde kale, sexy nekje met goedkope, blinkende tiaraatjes die de nieuwe rage werden.

En de schilder? Hij werd nog beroemder dan hij was, kreeg opdracht na opdracht en werd zo een rijk man.

Rate this story now.
5- Excellent 4- Very good 3- Good 2- Needs work 1- Poor  

Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.