De peilingen waren desastreus. De lijsttrekker van de grootste partij van het land had voor het eerst in jaren de zaak niet meer in de hand. Hij stond op enorme verliezen. Hij had nog minstens twintig zetels nodig. Als het zo doorging zou zijn partij niet meer de grootste zijn. Dan zou zijn partij niet langer meer de premier mogen aanwijzen. Het waren zijn laatste dagen als minister president. Vanavond had de partijraad een spoedzitting. Ze moésten iets bedenken om het tij te keren. De lijsttrekker was zenuwachtig. Wat moesten ze doen. Hij keek naar Carola de Vries, zijn adjudant. Zou zij misschien een oplossing hebben? Waar hij ook ging, zij was altijd aan zijn zij. Hij zag haar bijna vaker dan zijn eigen vrouw. Hij wist wat ze dacht voor ze het zei. Zij wist wat hij dacht voor hij het zei. Veel van de tactische beslissingen in het kabinet waren haar ideeën geweest.
Ze zaten samen in de grote regeringsauto, de premier en Carola, zijn mooie adjudant, op weg naar het spoedoverleg van de partij. Hij keek opzij, en zag hoe de sexy adjudant haar lange donkere haren losmaakte. Hij kende het. Even ontspannen in de auto. Ze stopten voor een rood verkeerslicht. De premier zag hoe de adjudant naar buiten keek. Hij volgde haar blik. Ze stonden in een brede straat. Op de hoek van het kruispunt zag hij een modieuze kapsalon. Er kwam een jonge vrouw naar buiten. De premier wist niet wat hij zag. Zijn ogen waren werden als door een magneet het haar van de jonge vrouw getrokken. De vrouw was betoverend mooi. Ze had een ultrakorte, platinablonde boblijn. Haar nek was hoog opgeknipt. Ze had een klein streng, trendy brilletje wat haar een intelligente uitstraling gaf. De chauffeur gaf gas, het verkeerslicht sprong op groen. De premier was vergeten te ademen. Hij keek naar zijn adjudant. Zij had het ook gezien. Ze trilde op de achterbank van de grote regeringslimousine. Hun ogen ontmoeten elkaar. De premier wist dat zij hetzelfde dacht. De verkiezingen waren over twee dagen. En hij wist dat zijn partij ging winnen.
Die avond was er een persconferentie. Medialand was in rep en roer. Twee dagen voor de verkiezingen en er ging iets gebeuren in de grootste partij. De zaal was afgeladen met journalisten. De camera’s draaiden en de lampen zoemden zacht. Het was warm. De persconferentie werd live uitgezonden. De woordvoerder nam het woord. ‘Dames en heren, van harte welkom op deze persconferentie. Zodadelijk zal de premier het woord nemen, lijsttrekker van onze partij. Na zijn mededeling heeft u de gelegenheid tot vragen stellen’.
De premier kwam op en nam na het korte applaus het woord. ‘Dames en heren, goedenavond. Deze persconferentie zal kort duren, we hebben slechts één mededeling’. Even liet hij een stilte vallen. Toen vervolgde hij. ‘De afgelopen jaren heb ik mijn sterk gemaakt voor ons land. In moeilijke tijden hebt u op ons, op onze partij, en op mij persoonlijk kunnen rekenen. Het zijn mooie jaren geweest, waar ik met trots aan terugdenk. We hebben veel bereikt. Maar er is ook nog veel te doen. Veel belangrijke beslissingen waar ik voor sta. Waar ik voor blijf staan. Maar er is ook verandering nodig. Niet alleen op maatschappelijk vlak, niet alleen op economisch vlak. Maar ook in de politiek. Daarom kondig ik u aan dat onze partij iets nieuws gaat doen. Het is niet zo dat ik terugtreed. Maar er treedt wel iemand aan. Voor het eerst in de geschiedenis van ons land presenteren wij u een ‘duaal-lijsttrekkersschap’, omdat we geloven dat twee sterker zijn dan één. En wij gaan ook – en dat is de tweede vernieuwing die wij presenteren voor een ‘duaal premierschap’. Met recht een mondiale primeur, waar wij trots op zijn. In onze partij is ‘samen’ altijd erg belangrijk geweest: dames en heren, ik stel u voor aan mijn medelijsttrekker en medepremierskandidaat: …. Carola de Vries!
Carola stond achter het gordijn. De spanning tintelde tot in haar tenen. Die middag hadden ze tegelijk hetzelfde plan gehad, zij en de premier. De regeringsauto was gekeerd. Samen met de premier was ze de kapsalon binnengegaan. Toen de twee kapsters die er werkten zagen dat het de premier was mocht ze meteen gaan zitten. Ze herinnerde zich elke seconde. Het was het mooiste half uur van haar leven geworden. ‘Hoe wilt u het geknipt hebben mevrouw?’ vroeg de kapster. Carola had geaarzeld en haar ogen hadden de ogen van de premier gezocht. Die had geknikt. Dat was genoeg. ‘Ik zag net een jonge vrouw naar buiten lopen, een paar minuten geleden’, zei ze. De kapster had gelachen. ‘Ja, ik weet het. Met die korte boblijn?’ Carola had gebloosd. Ja, …met die korte boblijn. Ze had haar eh… nek hoog opge…’ ze stotterde. ’Hoog opgeschoren?’, viel de kapster haar in de rede. ‘Ja…’, lachte Carola zenuwachtig… ‘hoog opgeschoren. Zo wil ik mijn haar ook. Precies zo. Ook in die kleur. Ook zo’n superkorte boblijn. Mijn nek ook zo hoog opgeschoren, bijna kaal’. De kapster had geknikt en ging haar spullen pakken. Carola was als in een roes geweest. Nooit eerder had ze zich tegelijk zó ontspannen en gespannen gevoeld. Ze had er geen verklaring voor. Eerst werd haar haar gekleurd. Platinablond. Toen ze van de wasbakken naar de kapstoel liep probeerde ze iets te zien. Maar het haar, dat half onder een handdoek zat was nog nat. Ze moest wachten tot het klaar was. De kapster had haar nog één keer gevraagd of ze het écht zeker wist. Carola wist het zeker. Ze keek naar de premier in de wachthoek. Hij wist het ook zeker. ‘Ga je gang’, had ze dapper gezegd. De kapster was gaan knippen. Haar lange haar viel lok voor lok in de cape en op de grond. Het geluid van de knippende schaar wond haar op. Ze kon zich niet herinneren dat ze zo’n lang stuk van haar haar af had geknipt. De korte bob werd steeds beter zichtbaar. Voor het eerst in jaren zag Carola haar oorlelletjes onder haar vandaan komen. De kapster zette de schaar schuin op haar oor en knipte. De bob viel aan de voorkant langs haar jukbeenderen tot net iets boven haar onderkaak. En langs de zijkant, naar achteren schuin over haar oren omhoog. Carola had een klik gehoord en een zacht zoemen. Ze schrok er even van. Ze had niet beseft dat de kapster een tondeuse nodig had. Ze had dat altijd als een barbaars grof apparaat gezien. Maar de kapster was een vakvrouw en heel exact werd de lijn van haar korte bob mooi recht gemaakt. Toen had de kapster haar hoofd naar voren geduwd. Ze keek naar de schort waar ze haar lange haren zag. Ze had gevoeld hoe het koude staal van de tondeuse zó op haar nek werd gezet. Het apparaat zocht zoemend de weg naar boven, tot de bovenkant van haar oren. Carola voelde het tintelen in haar maag. Ze sidderde van sensatie terwijl er een regen van korte haartjes naar de grond dwarrelde. En toen was het klaar.
De premier had betaald. Daarna waren ze met de grote regeringsauto nog snel de stad in gereden om kleren, schoenen, sierraden en make-up te kopen. Andere kleren en schoenen dan Carola gewend was te dragen. En ze hadden een trendy brilletje uitgekozen, in plaats van haar lenzen. Dat was vanmiddag geweest. Ze stond nu achter het gordijn, trillend van opwinding.
… ik stel u voor aan mijn medelijsttrekker en medepremierskandidaat: …. Carola de Vries!
Carola stapte het podium op. De fotocamera’s flitsten, en bléven flitsen. Al snel begon het publiek in de kleine zaal te joelen toen ze zagen hoe Carola eruit zag. De zaal stond op en ging uit zijn dak. De journalisten stonden met open mond naar de jonge, nieuwbakken duale-kandidaatpremier te kijken. Carola ging naast de premier staan. Ze straalden. Samen waren ze een sterk koppel, dat moest de boodschap zijn. Het was overtuigend. De pers in de zaal was totaal weggeblazen van verbijstering. Toen er gevraagd werd of er nog vragen waren konden de journalisten alleen maar staren. De premier kon zich niet herinneren dat eerder meegemaakt te hebben. Hij keek opzij naar zijn voormalige adjudant. Carola was oogverblindend. Ze stond zelfverzekerd op haar hoge hakken op het podium, haar lange benen gehuld in sexy maar stijlvolle panty. Ze had een kort rokje, tot boven haar dijen en een blouse die tegelijk chique en opwindend was, haar décolleté was adembenemend. De premier volgde met zijn ogen haar hals, ze zag er intelligent uit, maar ook innemend. Haar boblijn was precies goed. Even voelde ze aan haar kortgeschoren nek – het leek onbedachtzaam, maar de premier wist dat bij Carola niets onbedachtzaam was. Ze streelde nonchalant langs de gladgeschoren huid omhoog langs haar nek, terwijl ze keek of ze aan het nadenken was. De premier zag hoe de camera’s weer flitsten, en bleven flitsen en hij glimlachte. Het kwam wel goed met die verkiezingen.
Die avond werd de persconferentie tot diep in de nacht herhaald in alle andere programma’s. De presentatoren raakten er niet meer over uitgepraat. Niemand was nog benieuwd naar de andere lijsttrekkers, die trouwens nergens commentaar op wilden geven. De opiniepeilingen van een dag later waren totaal veranderd. De andere partijen waren weggevaagd. De stunt met Carola op de live-uitgezonden persconferentie was dodelijk geweest. De partij van de premier werd groter dan ooit in de geschiedenis van het land.
Rate this story now.
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.
Recommendations
If you liked this story, here are others that you might like.
Your Internet home for stories about male and female haircuts, head shaves, buzz cuts, alternative hairstyles, and more!
Copyright 2002-2012 by the owners of HairSnip.com